Verrassingen en hartverwarmende eerlijkheid
In eerdere columns heb ik verteld over cliënten die het Ondersteuningsfonds incidenteel of maandelijks financieel ondersteunt of heeft ondersteund. Sommige cliënten ontvangen jarenlang maandelijks hulp, bijvoorbeeld om in hun levensonderhoud te voorzien of om de kosten van de mutuelle te kunnen betalen.
Wanneer het bestuur van het Ondersteuningsfonds besluit iemand maandelijks financieel te gaan steunen, is dat niet een besluit waarop later gemakkelijk kan worden teruggekomen en zeker niet als de situatie van die cliënt ongewijzigd blijft. Het fonds helpt immers alleen mensen die nergens anders terechtkunnen, niet bij familie of vrienden en ook niet bij de Franse of Nederlandse overheid. Het besluit iemand maandelijks financieel te gaan ondersteunen heeft dus grote financiële gevolgen voor het fonds. Omdat niemand in de toekomst kan kijken, wordt iedere cliënt gevraagd een reconnaissance de dette te ondertekenen, waarin incidentele financiële steun dan wel maandelijks uitgekeerde financiële steun als schuld aan het Ondersteuningsfonds wordt vastgelegd. De waarde van de bij de belastingdienst geregistreerde reconnaissances de dette blijkt uit de volgende voorbeelden. Het gaat overigens om uitzonderingen, het komt zelden voor dat leningen worden terugbetaald.
Het Ondersteuningsfonds keerde jarenlang maandelijks € 250 uit aan een vrouw die in een vervallen caravan woonde. Zij verdiende wat bij door afgekeurde plantjes, die zij gratis van kwekers kreeg, op de markt te verkopen. In haar dorp was zij een bekende verschijning en veel mensen kochten haar plantjes om haar te steunen. Met die inkomsten en de bijdrage van het fonds kon zij net rondkomen. Zoals al onze cliënten had ook zij een reconnaissance de dette ondertekend.
Na haar overlijden meldde zich uit het niets een verre neef, woonachtig in Zuid-Amerika, die aanspraak maakte op de nalatenschap van onze cliënte. In de langdurige procedure die volgde wees het Ondersteuningsfonds de belastingdienst en de betrokken notaris op het bestaan van de reconnaissance de dette. Na bijna drie jaar kwam de procedure ten einde: tot onze verrassing bleek dat de zus van onze cliënte, met wie zij geen enkel contact had, een paar weken vóór haar was overleden en dat onze cliënte haar enige erfgename was. Dankzij de geregistreerde reconnaissance de dette kon een deel van de in de loop der jaren opgebouwde schuld aan het fonds uit die erfenis worden terugbetaald en viste de verre neef achter het net.
Ook ondersteunde het fonds jaren geleden een alleenstaande vrouw die in een klein appartement woonde dat haar eigendom was. Voor zover wij wisten had zij kind noch kraai. Na haar overlijden verscheen tot onze verbazing haar zoon, die aanspraak maakte op het appartement. Dankzij de reconnaissance de dette werd na de verkoop van het appartement eerst de schuld aan het fonds afgelost, waarna nog een klein bedrag voor de zoon overbleef.
Nog een verhaal dat mij is bijgebleven uit de tijd waarin cliënten nog niet werden gevraagd een reconnaissance de dette te ondertekenen. Zeker twintig jaar geleden ontvingen wij bericht van een cliënt die jaren eerder financiële hulp had ontvangen en met wie wij het contact waren verloren. Hij had inmiddels een erfenis gekregen en loste uit eigen beweging zijn ‘ereschuld’ van € 10.000 af. Hartverwarmend eerlijk!
